19/5/11

Πόσο ακόμα τέτοιο Κύπελλο;

Ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος, πέραν φυσικά του αγωνιστικού κομματιού, αφήνει ως απομεινάρι στο ελληνικό μπάσκετ άλλη μια θλιβερή εικόνα από τις κερκίδες του Ελληνικού που μόνο ένα μεγάλο τελικό Κυπέλλου δεν θύμιζε. Όχι γιατί έγιναν επεισόδια, αλλά γιατί για άλλη μια φορά τον παρακολούθησαν στο γήπεδο τρεις κι ο κούκος και μάλιστα με τα 3/4 του κόσμου του Παναθηναϊκού να απουσιάζουν λόγω διαμαρτυρίας για την τακτική της αύξησης του εισητηρίου που δήθεν θα περιόριζε τα κρούσματα βίας από τους οπαδούς. Τελικά περιόρισε την προσέλευση όλου του φίλαθλου κοινού. Αποδείχθηκε και με αυτόν τον τρόπο φυσικά...
 πόσο λάθος λύση ήταν εξ αρχής η αύξηση της τιμής του εισητηρίου στην Ελλάδα του ΔΝΤ και της οικονομικής ύφεσης, αλλά από την άλλη από το τίποτα, έστω βρέθηκε μια λύση, ακόμα κι αν ήταν καταδικασμένη να αποτύχει.

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία στο Ελληνικό. Να τελειώνει ένα τέτοιο παιχνίδι με 900 κόκκινους από τη μία και 900 πράσινους από την άλλη με άλλους τόσους αστυνομικούς στη μέση. Λες και η αστυνομία είναι υποχρεωμένη να κάνει τον "παιδονόμο" στα καμάρια των δύο συλλόγων και δεν αναφέρομαι στους υγιείς φιλάθλους των δύο ομάδων, αλλά στους υπόλοιπους που έχουν κάνει την χώρα να παραλύει και να έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά σε αυτούς, ανήμπορη να τους σταματήσει. Και μάλιστα μετά το τέλος ενός τέτοιου άχαρου τελικού από πλευράς προσέλευσης θεατών έχουμε φτάσει στο σημείο να μιλούμε για επιτυχία της ΕΟΚ και σχεδόν να πανηγυρίζουμε που δεν έγιναν επεισόδια. Εκεί καταντήσαμε, να είναι ευχάριστη έκπληξη που δεν έπεσαν καρέκλες, κέρματα και... ψιλές ή ακόμα και χοντρές ανάμεσα σε οπαδούς και αστυνομία.

Και τη νύφη την πληρώνει το μπάσκετ και φυσικά οι φίλοι των δύο ομάδων που θα ήθελαν να πάνε ΝΑ ΔΟΥΝ ΜΠΑΣΚΕΤ και να καμαρώσουν τις ομάδες τους σε ένα όμορφο και ανταγωνιστικό παιχνίδι, αλλά στο φόβο επεισοδίων και αναταραχών στις θερμές (όχι δυστυχώς με την καλή έννοια) κερκίδες του ΟΑΚΑ και του ΣΕΦ, αναγκάζονται να δούν το ματς στην TV. Για οικογένειες πλέον δεν το συζητάμε καν. Είναι πλέον ρίσκο να πας με τα παιδιά να σου να δεις έναν αγώνα μπάσκετ (!) όταν σε πολλές περιπτώσεις το κλίμα μόνο οικογενειακό δεν είναι.

Και μετά βλέπεις ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και αντίστοιχους τελικούς από άλλα κράτη (που θεωρούμαστε καλύτεροι από αυτά στο σπορ...) και τρίβεις τα μάτια σου από την ατμόσφαιρα στα γήπεδα τους και από την οργάνωση πραγματικών εορτών του αθλήματος. Ακόμα κι αν οι ομάδες στη Γαλλία και στη Γερμανία δεν διεκδικούν ευρωπαϊκά τρόπαια ούτε πρωταγωνιστούν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ο κόσμος τις στηρίζει και γεμίζει τα γήπεδα (που δεν συγκρίνονται με τα δικά μας) και πάει κυρίως για να απολαύσει το θέαμα, όχι για να τα σπάσει. Για Ισπανία δεν χρειάζεται καν να αναφερθούμε. Εκεί οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά και έχουν χτίσει μια λίγκα ποίημα σε μια χώρα που μάλιστα αντιμετωπίζει παρόμοια οικονομικά προβλήματα με την Ελλάδα.

Το συμπέρασμα είναι μάλλον ότι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός (ή αν θέλετε ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, για να μην υπάρξει πρόβλημα στη σειρά τους αναφέρω συνήθως αλφαβητικά...) είναι δύο τεράστιες ομάδες τις οποίες όμως δεν χωράει η Ελλαδίτσα η οποία δυστυχώς δεν αποτελεί τον κατάλληλο τόπο για δύο κολοσσούς του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Και είναι κρίμα που οι δύο οικογένειες που κρατάνε το ελληνικό μπάσκετ ακόμα ψηλά οι Γιαννακόπουλοι από τη μία και οι νεότεροι Αγγελόπουλοι από την άλλη να χαλάνε ένα σωρό λεφτά κάθε χρόνο και κάτι άμυαλοι και ασυνείδητοι (τι επιεικής που είμαι σήμερα στην αναφορά τους) να τους χαλάνε το "μαγαζί", με τελευταίο παράδειγμα τον περσινό τέταρτο τελικό στο ΣΕΦ, σε ένα πρωτάθλημα που δεν τελείωσε ποτέ...

Και μην ακούσω τίποτα για Μεσογειακές λίγκες πάλι ως λύση. Ελπίζω όσοι διαβάζετε να μην έχετε παραμυθιαστεί από τα παπαγαλάκια του Σωλήνα. Ήδη οι παίκτες της Μακάμπι όπως έμαθα αντέδρασαν για τη συμμετοχή της ομάδας στην (παρόμοιας μορφής) Αδριατική Λίγκα λόγω των πολλών ταξιδιών καθώς η ομάδα συμμετέχει και στην Ευρωλίγκα. Έτσι, για να δούμε πόσο πρακτικά η ιδέα του Βασιλακόπουλου μπάζει από παντού γιατί στη θεωρία όλα καλά και άγια τα βρίσκανε. Σημειωτέον ο εν λόγω απουσίαζε από τον τελικό και παρέμεινε στο εξωτερικό όπως θα πληροφορηθήκατε, συγκεκριμένα στην Πορτογαλία. Μάλλον για να γλυτώσει τη γιούχα (ειδικά οι του Ολυμπιακού τον έχουν άχτι), εκτός κι αν θέλει να πείσει και τις "μεγάλες" πορτογαλικές ομάδες του μπάσκετ να συμμετέχουν στα μεγαλεπήβολα σχέδια του...

Όπως αντιλαμβανόμαστε, ο θεσμός του Κυπέλλου στην Ελλάδα βρίσκεται στη μεγαλύτερη παρακμή του. Η ΕΟΚ είναι ανίκανη να τον επαναπροσδιορίσει σε νέες βάσεις καθώς ο (επίτιμος πλέον) πρόεδρος της ασχολείται με δημόσιες σχέσεις μπας και πείσει καμιά ομαδούλα της σειράς να συμμετέχει στο νέο του πρωτάθλημα. Η ίδια η σημασία του τίτλου είναι πια πολύ μικρή και λίγο νοιάζει τα κοκκινοπράσινα μεγαθήρια και προσοχή εδώ: δεν υποτιμώ σε καμία περίπτωση την κατάκτηση του από τον Ολυμπιακό, αλλά και οι ίδιοι παίκτες σε δηλώσεις τους λένε και ξαναλένε ότι καλό το κυπελλάκι, αλλά το θέμα είναι το πρωτάθλημα. Αλλά γιατί κύριε "επίτιμε" να ταλαιπωρούνται τόσες ομάδες από Α1, Α2 και Β' Εθνική στην αρχή της χρονιάς αφού εξ αρχής γνωρίζουμε ότι με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος πάλι το ίδιο ματς θα παρακολουθήσουμε; Το Κύπελλο πλέον με τον διπολισμό του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού στον ελληνικό χώρο θα είχε χρησιμότητα μόνο εάν το διεκδικούσαν οι υπόλοιπες ελληνικές ομάδες και δεν συμμετείχαν οι αιώνιοι. Δεν άξιζε για παράδειγμα τα τελευταία χρόνια ένα τρόπαιο, μικρού βεληνεκούς βέβαια, το Μαρούσι ή ο Πανελλήνιος; Ένα ειδικό κύπελλο να δει χαρά και καμιά άλλη ομάδα είναι η λύση έτσι όπως φτάσαμε. Και γιατί να μην επεξεργαστεί την ιδέα αυτή η ΕΟΚ; Εδώ ο Βασιλακόπουλος ετοιμάζει στο μέλλον... Ευρωπαϊκό NBA όπως άκουσα με χωρισμό της ηπείρου σε περιφέρειες αντίστοιχες με αυτές στις ΗΠΑ.

Ασχολίαστο.

1 σχόλιο:

Κάνε το σχόλιο σου.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...