31/3/12

Ένα μπράβο σε μια πραγματική ομάδα!

Είναι στιγμές που τα λόγια αδυνατούν να περιγράψουν τη σπουδαιότητα ενός γεγονότος. Που δεν μπορούν να μεταφέρουν στο γραπτό λόγο κατορθώματα, εικόνες και στιγμές όπως αυτές που μας χάρισε χθες το βράδυ της Παρασκευής ο Ολυμπιακός.

Μια ομάδα που πέρασε από πολλά στάδια σε όλη τη χρονιά, με αμφιλεγόμενες μεταγραφές και τους προέδρους ένα βήμα πριν την αποχώρηση το καλοκαίρι, μειωμένο μπάτζετ, με μοναδικό εναπομείναντα "σταρ" τον Σπανούλη και ένα σύνολο που δεν θύμιζε με τίποτα τα μεγάλα ονόματα των προηγούμενων ετών.
Μια ομάδα που συνδύασε τα νιάτα με τη μαχητικότητα, αλλά ακόμα τη θέληση, τη φιλοδοξία και τη θέληση για δουλειά και συλλογικότητα προς την επίτευξη ενός κοινού στόχου.
Μια ομάδα που είχε πολλές διακυμάνσεις στη διάρκεια της σεζόν. Που γνώρισε την καχυποψία και την αμφισβήτηση από τον κόσμο της που μεταφράστηκαν σε άδεια καθίσματα στα πρώτα ευρωπαϊκά ματς της regular season της Euroleague.
Μια ομάδα που από το στάδιο της ομάδας του ενός κατάφερε με δύο υπερπολύτιμες και καίριες προσθήκες (Λο-Ντόρσεϊ), αλλά και διορθώσεις (Χάουαρντ, Λούκας) να γίνει η ομάδα των πολλών.
Μια ομάδα που μας έκανε να αντιληφθούμε πως τελικά κάτι καλό μαγειρεύεται στο λιμάνι και πως η φετινή προσπάθεια δεν είναι απλά το αναγκαίο επακόλουθο της μείωσης του μπάτζετ, αλλά ο Ολυμπιακός του μέλλοντος, ο Ολυμπιακός που όλοι οι φίλοι του θα ήθελαν να δουν και να καμαρώσουν! Όχι ακριβοπληρωμένες βεντέτες με χαμηλή προσφορά, όχι σοφτ παίκτες, όχι διαλυμένα αποδυτήρια, όχι ατίθασες προσωπικότητες που βλάπτουν τη συνοχή του team, αλλά σκληρή δουλειά, πείσμα, μαγκιά, ομαδικότητα και ψυχή!
Μια ομάδα που τελεί υπό την καθοδήγηση ενός κόουτς που συνδύασε στα 90s το όνομα του με τη μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου, επωμίστηκε και αυτός (λιγότερο βέβαια σε σχέση με τον προκάτοχο του) το βάρος της περσινής αποτυχίας, αλλά φέτος παρά την αμφιβολία και το "ξεκινάμε κι όπου βγει" που φανέρωσε με τον τρόπο του στις αρχές της χρονιάς, έδειξε στην πορεία να χαίρεται περισσότερο από ποτέ τη δουλειά του, να προπονεί παίκτες με όρεξη, κάψα και πάθος για το μπάσκετ, να ρίχνει στα βαθιά νέα παιδιά με φιλοδοξία και ενεργητικότητα, να έχει το απόλυτο κουμάντο! Και τώρα μπορεί πλέον να καμαρώνει το δημιούργημα του.
Μια ομάδα, λοιπόν, που έφτασε χθες στο υπέρτατο σημείο, στον παράδεισο: να πετυχαίνει μια υπέρβαση τόσο μεγάλη που ούτε ο πιο αισιόδοξος φίλαθλος του Ολυμπιακού θα μπορούσε να φανταστεί στο ξεκίνημα της φετινής περιόδου.

Το ΣΕΦ χθες θύμισε μεγάλες στιγμές του παρελθόντος! Η καυτή ατμόσφαιρα του κατάμεστου φαληρικού σταδίου λειτούργησε ευεργετικά για την ολοκλήρωση της επιτυχίας της ομάδας και την έσπρωξε στο τελευταίο δεκάλεπτο ώστε να τελειώσει την υπόθεση πρόκριση κι έτσι ο  κόσμος του Ολυμπιακού να εξυψωθεί στον έβδομο ουρανό ξεχνώντας για λίγο το μνημόνιο, την  οικονομική κατάσταση, τα πολλά του προβλήματα. Ακόμα κι αν δεν επρόκειτο για έναν τίτλο σαν το "πολυπόθητο" πρωτάθλημα. Σηματοδοτούσε όμως κάτι σημαντικότερο: ένα απίστευτο κατόρθωμα που ήρθε ανέλπιστα από μια ΟΜΑΔΑ με ψυχή που με κύρια όπλα το πάθος, τη σκληράδα και την ώθηση του κοινού της έφτασε στις 4 καλύτερες της ηπείρου. Το πανδαιμόνιο των οπαδών και φίλων της ομάδας του Πειραιά μετά το σφύριγμα της λήξης μας έκανε να ζηλέψουμε που δεν ήμασταν παρόντες στην πιο συγκινητική και θριαμβευτική βραδιά της ομάδας μετά τη χρυσή εποχή των 90s. Δείγμα του πόσο (έστω κι αν άργησε) αγκάλιασε ο κόσμος το φετινό "πείραμα" του Ίβκοβιτς, πόσο γούσταρε φέτος με αυτήν την ομάδα που μασούσε σίδερα και έμπαινε σε κάθε ματς της σειράς με τη Σιένα, αλλά και του TOP 16 ως καμικάζι. Μια ομάδα που μας πώρωσε και που τις αξίζει ένα μεγάλο και ταπεινό
ΜΠΡΑΒΟ!

Μπράβο στον μαέστρο και καθοδηγητή Ντούσαν Ίβκοβιτς και τους συνεργάτες του για την ομάδα που έφτιαξαν και με σταδιακή πρόοδο έφτασαν ως την Πόλη!
Μπράβο στον Βασίλη Σπανούλη που άντεξε στις περισσότερες περιπτώσεις το βάρος του ηγέτη του Ολυμπιακού και στο τέταρτο καθοριστικό ματς με τη Σιένα σήκωσε για ακόμη μια φορά την ομάδα στις πλάτες του πιο αποφασισμένος από ποτέ παρά τις κακές εμφανίσεις του στα πρώτα τρία ματς.
Μπράβο στον Γιώργο Πρίντεζη που από την ανυπαρξία και την απαξίωση στη Μάλαγα επέστρεψε στις ρίζες του για να διανύσει μια ονειρεμένη χρονιά, σίγουρα την καλύτερη της καριέρας του!
Μπράβο στην νεανική και φερέλπιδα τριπλέτα Κατσίβελη-Σλούκα-Μάντζαρη και αν τον πρώτο τον ξεχάσαμε στην άκρη του πάγκου από ένα σημείο και μετά έχει ήδη πάρει πολύτιμες εμπειρίες ενώ οι άλλοι δύο αποτελούν το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ και δικαιώνουν μέχρι στιγμής τις προσδωκίες με τις εμφανίσεις τους.
Μπράβο στον γίγαντα στην καρδιά Κάιλ Χάινς που αποτέλεσε τον MVP της σειράς με την ιταλική ομάδα με αποκορύφωμα την εκπληκτική απόδοση του στο τελευταίο ματς! Παλικάρι από τα λίγα, δίδαξε πως ένας παίκτης που με το ζόρι φτάνει το 1,98 μπορεί να τα βάλει και να νικήσει ψηλότερους και θεωρητικά ψηλότερους αντιπάλους!
Μπράβο στον Πέρο Άντιτς που με το τρίποντο και τη συμβολή του στα ριμπάουντ βοήθησε σημαντικά τόσο στη θέση 4 όσο και στη θέση 5.
Μπράβο στους Τζόι Ντόρσεϊ και Έισι Λο που υπήρξαν οι χρυσές προσθήκες που μεταμόρφωσαν προς το καλύτερο την εικόνα της ομάδας και την ανέβασαν ένα επίπεδο ψηλότερα.
Μπράβο στον Κώστα Παπανικολάου που προφέρει έξτρα ενέργεια, είναι πλέον για τα καλά καθιερωμένος στο ρόστερ της ομάδας, αλλά και που μας χάρισε στο τρίτο ματς ένα όμορφο κάρφωμα που μύρισε NBA. Τα αθλητικά του προσόντα και το prospect του είναι τέτοια που μας επιτρέπουν να τρέφουμε ελπίδες για ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση στο μέλλον.
Μπράβο στους αδερφούς Αγγελόπουλους που μετά τα παθήματα της τριετίας 2008-11 κατάλαβαν περισσότερο από ποτέ ότι ο δρόμος προς την επιτυχία δεν είναι αυτός των μεγάλων μπάτζετ και των ηχηρών μεταγραφών, αλλά ο δυσκολότερος και σοφόρερος της μεθοδικότητας, του σωστού σχεδιασμού, της υπομονής για το αποτέλεσμα και της χημείας.

Παρακάτω οι μαγικές στιγμές στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας έπειτα από τη λήξη του αγώνα.


Προτρέχουμε ίσως παρασυρόμενοι από το κλίμα και τη γλυκιά γεύση που μας άφησε η χθεσινή μαγική βραδιά, αφού η χρονιά έχει πολύ δρόμο ακόμα, όμως, ανεξάρτητα του τι θα γίνει στο final 4 και στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος, τόσο ο Ντούντα όσο και η ομάδα έχουν κερδίσει φέτος πολλά και σε αυτά θα πρέπει με μικρές βελτιωτικές κινήσεις να στηριχθούν και μελλοντικά. Άλλωστε είναι ένα μικρό θαύμα για μια ομάδα που ξεκίνησε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, αλλά όπως αποδείχθηκε περίτρανα με πολύ καλούς κωπηλάτες!

Το ελληνικό μπάσκετ σε περιόδους δύσκολες για την χώρα φωνάζει παρών! Με το καλό να περάσει και ο Παναθηναϊκός την Τρίτη τη Μακάμπι και η παρουσία δύο ομάδων στην Πόλη είναι πλέον ένα παιχνίδι μακριά. Άσχετα αν η ΤΣΣΚΑ είναι κατά τεκμήριο η καλύτερη ομάδα φέτος και δύσκολα θα χάσει τον τίτλο και, ακόμα, αν η Μπαρτσελόνα είναι επίσης ισχυρότερη από τους δύο Έλληνες εκπροσώπους μας χωρίς ακόμα να γεμίζει το μάτι, η επιτυχία του Ολυμπιακού (και μακάρι και του Παναθηναϊκού) φέρνουν για άλλη μια φορά το ελληνικό μπάσκετ στα ψηλότερα σκαλιά της Ευρώπης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε το σχόλιο σου.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...